Recenzja Marillion „Misplaced Childhood” /1985/


Marillion_misplacedchildhood„Misplaced Childhood” to do dziś dnia najsłynniejsza płyta Marillion, mimo że od jej wydania minęło ponad 25 lat. Wielka w tym zasługa, pochodzącego z tego wydawnictwa, ogromnego przeboju grupy. Mowa oczywiście o „Kayleigh”. Ta piosenka to przykład tego wszystkiego, za co uwielbiam Marillion. Bardzo emocjonalnie zaśpiewany, chwytliwy tekst Fisha, fantastyczny, natychmiast wpadający w ucho motyw gitarowy „wymalowany” na Fenderze przez Steve’a Rothery’ego z pięknym solo w refrenie i podkreślające art-rokowy charakter utworu klawisze Marka Kelly’ego.

„Kayleigh” to piosenka numer „2” na płycie, a „Misplaced Childhood” zaczyna się od „Pseudo Silk Kimono”. I muszę przyznać, że to bardzo odważny początek. Ta krótka piosenka, z mantrycznym motywem wygrywanym przez klawisze i śpiewem Fisha na granicy melodeklamacji, sączy się powoli, jak przywoływany w tekście dym z papierosa. Muzyka wybucha dopiero przy wspomnianym wcześniej „Kayleigh”, po którym następuje łagodny „Lavender”. To jedna z piękniejszych miłosnych piosenek autorstwa Fisha, choć pewnie nie byłaby nią bez kolejnego już gitarowego solo Rothery’ego, których na tej płycie odnaleźć można jeszcze kilka lub kilkanaście. Przy „Bitter Suite”, rozpoczynającym się od ciekawej partii perkusji, charakter płyty zmienia się z balladowego i delikatnego, na bardziej rockowy. Ta kilkuczęściowa piosenka pozwala lepiej zaistnieć sekcji, bo, poza wspomnianą perkusją, bas dodaje tu również coś od siebie. Kończący pierwszą stronę winylowego wydania płyty, „Heart of Lothian”, kontynuuje ten rockowy nastrój, podkreślony mocnym tekstem i wyrazistym śpiewem Fisha.

„Waterhole /Expresso Bongo/”, rozpoczynający w oryginale drugą stronę płyty, to najostrzejszy numer tego albumu. Przewijający się przez całość, perkusyjny motyw i  niemal wykrzywikwany przez Fisha tekst, nadają temu utworowi wyjątkowej ekspresji. Podobnie jest w następującym po nim „Lords Of The Backstage”. „Blind Curve”, kolejna kompozycja na płycie, to majstersztyk w wykonaniu Marillionu. Przez ponad 9 minut i pięć części tego utworu muzycznie, tekstowo i wokalnie dzieje się tyle, że nie sposób o wszystkim wspomnieć. Zmiany tempa, nastroju, gitarowe sola i wokalne popisy sprawiają, że to kulminacyjny moment płyty. Tego trzeba posłuchać. W ten sposób docieramy do przedostatniego na płycie „Childhood’s End?”, w którym bohater odkrywa, że dzieciństwo nigdy się nie kończy, bo dzieciństwo to stan umysłu, a nie metryki. Zawsze kochamy tak samo, choć złamane przez życie serce, częściej wybiera ostrożne rozwiązania. Płytę kończy „White Feather” z zaangażowanym tekstem Fisha, marszowym rytmem perkusji i kolejnym popisem gitarowym Steve’a Rothery’ego.

„Misplaced Childhood” nie ma słabych momentów. Wszystko, może poza tekstem do „White Feather”, pasuje do siebie, tworząc całość, jak na prog-rockowy concept album przystało. Kolejny raz mamy również do czynienia z mistrzowskim projektem okładki Marka Wilkinsona. Wszystko to sprawia, że ta płyta to dzieło epokowe, a dla samego zespołu przełom w karierze.

ocena: 10/10

Marillion „Misplaced Childhood” /1985/
Skład: Fish – voc; Steve Rothery – g; Pete Trewavas – bg; Mark Kelly – kbds; Ian Mosley – dr
Wydawca: EMI

Tracklista:
1. Pseudo Silk Kimono /2:14/
2. Kayleigh /4:03/
3. Lavender /2:25/
4. Bitter Suite /7:56/
5. Heart of Lothian /4:02/
6. Waterhole /Expresso Bongo/ /2:13/
7. Lords Of The Backstage /1:52/
8. Blind Curve /9:29/
9. Childhoods End? /4:33/
10. White Feather /2:25/

Zremasterowana wersja “Misplaced Childhood” ukazała się w 1998 roku i zawierała drugą płytę z następującym zestawem utworów:

1. Lady Nina /Extended 12″ Version/ /5:50/
2. Freaks /Single version/ /4:08/
3. Kayleigh /Alternative Mix/ /4:03/
4. Lavender Blue /Lavender Remix/ /4:22/
5. Heart of Lothian /Extended Mix/ /5:54/
6. Pseudo Silk Kimono /Demo/ /2:11/
7. Kayleigh /Demo/ /4:06/
8. Lavender /Demo/ /2:37/
9. Bitter Suite /Demo/ /2:54/
10. Lords of the Backstage /Demo/ /1:46/
11. Blue Angel /Demo/ /1:46/
12. Misplaced Randezvous /Demo/ /1:56/
13. Heart of Lothian /Demo/ /3:49/
14. Waterhole /Expresso Bongo/ /Demo/ /2:00/
15. Passing Strangers /Demo/ /9:17/
16. Childhoods End? /Demo/ /2:23/
17. White Feather /Demo/ /2:18/

Advertisements

2 thoughts on “Recenzja Marillion „Misplaced Childhood” /1985/

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s